„BYWANIE W PRAWDZIE…”

Nie patrzy na świat.
Na chwilę zamyka oczy, jakby sprawdzała, czy wszystko w środku jest na swoim miejscu.

To nie jest portret chwili —
to portret oddechu.
Między tym, co było, a tym, co dopiero się wydarzy.

Kolory nie chcą niczego udowadniać.
Są miękkie, czułe, obecne.
Jak myśl, która pojawia się wtedy, gdy wreszcie robimy dla siebie miejsce.

W przestrzeni ten obraz nie szuka uwagi.
On po prostu jest.
I zmienia ją dokładnie tak, jak zmienia się nastrój, kiedy pozwalamy sobie zwolnić.